7 Μαΐ 2018

Ελλάδα- Κύπρος: ανάγκη επανασχεδιασμού του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου. “Της Αμύνης τα παιδιά…”

Ελλάδα- Κύπρος: ανάγκη επανασχεδιασμού του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου. “Της Αμύνης τα παιδιά…”
Ξεκινώ Θυμίζοντας ότι, κατά την δεκαετία του 1990 εξαγγέλθηκε το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Κύπρου – Ελλάδας, το οποίο αργότερα –δυστυχώς- σε μεγάλο βαθμό εγκαταλείφθηκε και απονευρώθηκε.
Η σημερινή κατάσταση σε ό,τι αφορά τις τουρκικές συμπεριφορές, τόσο κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και στο Αιγαίο, επιβάλλει εκ βάθρων επανατοποθέτηση στα ζητήματα άμυνας και εθνικής ασφάλειας.
Πρόσφατη κορύφωση της τουρκικής προκλητικότητας εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας, η ακύρωση διενέργειας γεωτρήσεων στο θαλάσσιο τεμάχιο 3 της κυπριακής ΑΟΖ από την ιταλική ΕΝΙ, με την αποστολή τουρκικών πολεμικών πλοίων, η εξαγγελία Ερντογάν για διενέργεια γεωτρήσεων εντός της κυπριακής ΑΟΖ .
«Η ανάγκη λήψης από μέρους μας εξισορροπητικών μέτρων για μια ορατή παρουσία της Ελλάδας είναι όρος και προϋπόθεση, για να μη συνθλιβούμε υπό το βάρος της καταθλιπτικής τουρκικής παρουσίας. Αυτή η αλήθεια δεν ισχύει μόνο όσο το Κυπριακό παραμένει άλυτο και όσο συνεχίζεται η τουρκική κατοχή. Θα ισχύει και μετά τη λύση του Κυπριακού, αν θέλουμε η Κύπρος να επιβιώσει ως κρατική οντότητα και ο Ελληνισμός να έχει διαχρονική παρουσία στην περιοχή. Όσοι δεν αντιλαμβάνονται αυτές τις απλές αλήθειες, που στηρίζονται στα γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά δεδομένα που διαμορφώνονται στην περιοχή μας, βρίσκονται σε επικίνδυνη άγνοια και σε ασύγγνωστη πλάνη.

Η στρατηγική της αποτροπής, από την ελάχιστη αξία που θα είχε αν μετείχε μόνο η Κύπρος με τις περιορισμένες δυνάμεις της, αποκτά μέγιστη αξία με τη συμμετοχή της Ελλάδας, η οποία έχει μικρότερες μεν δυνάμεις από την Τουρκία, αλλά πολύ υπολογίσιμες. Είναι γι’ αυτό που η διακήρυξη του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού χώρου θα έπρεπε να εξακολουθεί να αποτελεί κορυφαία επιλογή στρατηγικής του Ελληνισμού και θα έπρεπε να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού.» (Γιαννάκη Ομήρου ,τέως Πρόεδρου της Κυπριακής Βουλής των Αντιπροσώπων)
Κατά την προ επταμήνου επίσκεψη μας στο Βλαδιβοστόκ της Ρωσίας, στην νήσο Ρούσκι, επισκεφθήκαμε τις πολεμικές αμυντικές εγκαταστάσεις που είχαν δημιουργηθεί πριν από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο από τον Βοροσίλοφ, (υπήρξε από το 1934 έως το 1940 επίτροπος Αμύνης της ΕΣΣΔ).ο οποίος ανέμενε επίθεση από τους Γιαπωνέζους. Τελικά, η επίθεση δεν έγινε ποτέ στην Άπω Ανατολή, απεναντίας ο Χίτλερ μπήκε στο Ευρωπαϊκό κομμάτι της τότε Σοβιετικής Ένωσης από την καταλειμμένη ανατολική Ευρώπη, έμειναν οι οχυρώσεις και τα οχυρά στο Βλαδιβοστόκ μνημεία μιας μη πραγματοποιηθείσης επίθεσης. Η συγκέντρωση εδώ κανονιών μεγάλου μήκους και βεληνεκούς, η πληθώρα των αρμάτων μάχης, οι δυόροφοι εσωτερικοί χώροι των οχυρών όπου εντός συναντάς υποδειγματική οργάνωση, δείχνουν την ΠΡΟΛΗΨΗ που οφείλει να έχει κάθε ηγεσία προκειμένου να θωρακίσει την Χώρα, όταν επίκειται (διακηρυγμένη) έξωθεν απειλή.. Και παρότι δεν είναι εύκολη η σύγκριση ανάμεσα στην σταλινική εξουσία στην Σοβιετία εκείνη την περίοδο, ούτε η σύγκριση της έκτασης της Χώρας- αλλοίμονο- με την δική μας, ένα πράγμα οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι ΑΞΙΖΕΙ να παραμείνει ΚΟΙΝΟ: η Οργάνωση της ΑΜΥΝΑΣ της κάθε Χώρας απέναντι στην ξένη επιβουλή.
Με βάση την προέλευση της απειλής, δεν θα οδηγηθώ στην ανάγκη δημιουργίας κάποιου αντίστοιχου Ρούπελ που κατασκεύασε ο Μεταξάς και εντέλει αποδείχτηκε τότε σωστό, διότι η απειλή σήμερα δεν προέρχεται από τον Βορρά αλλά εξ Ανατολών. Ένα οποιοδήποτε οχυρό σε κάποιο νησί μας του Βόρειου Αιγαίου θα ήταν άχρηστο. Άλλα, μικρότερης έκτασης έργα, υποθέτω ότι είναι ποιο χρήσιμα. Όπως και οι νέες τεχνολογίες. Εντούτοις, θα έλεγα ότι πρέπει όλοι –ιδιαίτερα οι ιθύνοντες- να παραδειγματιστούμε από το παράδειγμα του Βοροσίλοφ και το αντίστοιχο του Μεταξά, προκειμένου να οδηγηθούμε στην καρδιά του προβλήματος: στην οργάνωση της ΑΜΥΝΑΣ.
Ακούμε καθημερινά διατυπωμένη την επιβουλή εναντίον της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας εκ μέρους της Τουρκίας. Ο εξ Ανατολών επικίνδυνος , επεκτατικός και αναθεωρητικός γείτονας , επαναφέρει απροκάλυπτα- είτε μέσω της συζήτησης για την Αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, είτε με την ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ Ελληνικού Χώρου -όπως πράττει στο Αιγαίο- εδαφικές Διεκδικήσεις σε βάρος της Χώρας μας. Συνεχίζει την αιχμαλωσία των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στον Έβρο
Εμείς από την πλευρά μας, ως ενεργοί δρώντες στην κοινωνία και τα κινήματα, ως Δημοκράτες Πατριώτες, μπορούμε να προσθέσουμε και να προτάξουμε την ιδέα της ΠΑΛΛΑΪΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ. Θεωρώ ότι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ αντι-ϊμπεριαλιστική ΕΝΟΤΗΤΑ, συμβάλει σε αυτό.
Διότι : «Η υπεράσπιση της Χώρας περνά μέσα από την ψυχή του Λαού.»
Στην ίδια αυτή λογική, οι όποιες πολιτικές ηγεσίες οφείλουν να οδηγήσουν στην αναβίωση της ελληνικής πολεμικής βιομηχανίας.
Ας κλείσουμε με το γνωστό: «Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί Πάτρης»

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
e-mail: g.papagian3@yahoo.gr
 

5 Μαΐ 2018

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ 14ης ΜΑΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ


ΤΗΣ ΑΜΥΝΗΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

 
Μια γέφυρα ύψους 64 μέτρων για να περνούν από κάτω τα πλοία και μήκους ενάμισι χιλιόμετρου, ενώνει το λιμάνι του Βλαδιβοστόκ με το έναντι νησί, το Russky island, στο Amur bay, ιδιοκτησίας του Υπουργείου άμυνας.

Εδώ, συν τοις άλλοις βρίσκεται μια βάση υποβρυχίων. Η γέφυρα έχει ένα χαρακτήρα αντίστοιχο αυτού του Ρίου- Αντίρριου, είναι μία από τις δέκα μεγαλύτερες στον κόσμο. Σ΄ αυτό το νησί επισκεφθήκαμε – σε ταξείδι μας εκεί στις 24.09.17- τις πολεμικές αμυντικές εγκαταστάσεις που είχαν δημιουργηθεί πριν από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο από τον Βοροσίλοφ, (υπήρξε από το 1934 έως το 1940 επίτροπος Αμύνης της ΕΣΣΔ) ο οποίος ανέμενε επίθεση από τους Γιαπωνέζους. Τελικά, η επίθεση δεν έγινε ποτέ στην Άπω Ανατολή, απεναντίας ο Χίτλερ μπήκε στο Ευρωπαϊκό κομμάτι της τότε Σοβιετικής Ένωσης από την καταλειμμένη ανατολική Ευρώπη, έμειναν οι οχυρώσεις και τα οχυρά στο Βλαδιβοστόκ μνημεία μιας μη πραγματοποιηθείσης επίθεσης. Η συγκέντρωση εδώ κανονιών μεγάλου μήκους και βεληνεκούς, η πληθώρα των αρμάτων μάχης, οι δυόροφοι εσωτερικοί χώροι των οχυρών όπου εντός συναντάς μηχανουργείο και υποδειγματική οργάνωση, δείχνουν την πρόληψη που οφείλει να έχει κάθε ηγεσία προκειμένου να θωρακίσει την χώρα, όταν επίκειται (διακηρυγμένη) έξωθεν απειλή.. Και παρότι δεν είναι εύκολη η σύγκριση ανάμεσα στην σταλινική εξουσία στην Σοβιετία εκείνη την περίοδο, ούτε η σύγκριση της έκτασης της χώρας – αλλοίμονο - με την δική μας, ένα πράγμα οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι αξίζει να παραμείνει κοινό: η Οργάνωση της Αμυνας της κάθε χώρας απέναντι στην ξένη επιβουλή.

Χωρίς να είμαι ειδικός, επειδή αναγνωρίζω την προέλευση της απειλής, δεν θα οδηγηθώ στην ανάγκη δημιουργίας κάποιου οχυρού αντίστοιχου του Ρούπελ που κατασκεύασε ο δικτάτορας Μεταξάς και εντέλει αποδείχτηκε σωστό τότε. Η απειλή σήμερα δεν προέρχεται από τον Βορρά αλλά εξ Ανατολών. Ένα οποιοδήποτε οχυρό σε κάποιο νησί μας του Βόρειου Αιγαίου θα ήταν άχρηστο. Άλλα, μικρότερης έκτασης έργα, υποθέτω ότι είναι ποιο χρήσιμα. Όπως και η χρήση νέων τεχνολογιών. Εντούτοις, θα έλεγα ότι πρέπει όλοι –ιδιαίτερα οι ιθύνοντες - να παραδειγματιστούμε από το παράδειγμα του Βοροσίλοφ και το αντίστοιχο του Μεταξά, προκειμένου να οδηγηθούμε στην καρδιά του προβλήματος: την οργάνωση της άμυνας.

Ακούμε καθημερινά διατυπωμένη την επιβουλή εναντίον της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας εκ μέρους της Τουρκίας. Ο εξ Ανατολών επικίνδυνος, επεκτατικός και αναθεωρητικός γείτονας, επαναφέρει απροκάλυπτα - είτε μέσω της συζήτησης για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, είτε με την αμφισβήτηση ελληνικού χώρου όπως πράττει στο Αιγαίο - εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος της χώρας μας.

Εμείς από την πλευρά μας, ως ενεργοί δρώντες στην κοινωνία και τα κινήματα, ως δημοκράτες πατριώτες, μπορούμε να προσθέσουμε και να προτάξουμε την ιδέα της παλλαϊκής άμυνας διότι : «Η υπεράσπιση της χώρας περνά μέσα από την ψυχή του Λαού.»

Στην ίδια λογική, οι όποιες πολιτικές ηγεσίες οφείλουν να οδηγήσουν στην αναβίωση της ελληνικής πολεμικής βιομηχανίας. Να οδηγήσουν σε αναπροσανατολισμό της εξωτερικής μας πολιτικής, διερεύνηση νέων Συμμαχιών (εν γνώσει όλων ότι δεν πολεμούν οι σύμμαχοί σου, αλλά εσύ.Κάποιοι σύμμαχοι – πιθανά - σε στηρίζουν).

Χρειαζόμαστε κινήσεις που να ενισχύουν το φρόνημα του λαού μας.
Θεωρώ αναγκαία την πραγμάτωση, στην λαϊκή βάση κυρίως, της Δημοκρατικής Πατριωτικής Ενότητας.

Ας κλείσουμε με το γνωστό: «Εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί Πάτρης»

του Γ. Παπαγιαννόπουλου, αναρτήθηκε στο huffingtonpost

24 Απρ 2018

Ελληνο-τουρκικών, συνέχεια…

Πλήρης επιτυχιών η πολιτική της κυβέρνησης στα Εθνικά θέματα, ειδικά στα ελληνοτουρκικά, δεν μπορούμε να πούμε. Από την «επιτυχία» της επίσκεψης Ερντογάν στην Αθήνα, όπου μας πέταξε στην μούρη τα περί Αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης (1923) κι΄ έπειτα: οι επιτυχίες καταγράφονται καθημερινά. Τα Ίμια από «γκρίζα» (το 1996 με ευθύνη Σημίτη-Πάγκαλου), ανακηρύχθηκαν «τουρκικά» κατά τον πλέον επίσημο τρόπο, ελληνικά ερημονήσια στην ΜΕΣΗ! του Αιγαίου αστυνομεύονται από Τούρκους «κομάντο», το πρωθυπουργικό ελικόπτερο «αναχαιτίζετε» σχεδόν πάνω από την Ρόδο από τουρκικά μαχητικά που το καλούν «να εγκαταλείψει τον τούρκικο εναέριο χώρο...», ελληνικά σκάφη διεμβολίζονται από τούρκικα πολεμικά, δυο Έλληνες αξιωματικοί κρατούνται σε φυλακές στην Αδριανούπολη επί δυο μήνες για ένα -κατά τον κ. πρωθυπουργό- «σύνηθες μεθοριακό επεισόδιο» που θα κρατούσε 24 ώρες. Η πτώση του Mirage 2000-5 και ο θάνατος του Γιώργου Μπαλταδώρου είναι επίσης συνέπεια τούτου του ακήρυκτου «υβριδικού» - μέχρι στιγμής ελληνο-τουρκικού πολέμου.
Την ίδια στιγμή, αυξάνονται πάλι οι μεταναστευτικές – προσφυγικές ροές από την Τουρκία προς τα νησιά του Αιγαίου.
Και φτάνει η είδηση - εξαγγελία του Ταγίπ Ερντογάν για διεξαγωγή πρόωρων προεδρικών εκλογών στην Τουρκία για τις 24 Ιουνίου.
Άρχισε η Αθήνα να μετρά ανάποδα τις 66 ημέρες που μας χωρίζουν μέχρι τις Τούρκικες κάλπες; Στην πολιτική, 66 ημέρες δεν είναι λίγες («όσα φέρνει η στιγμή, δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος»). Στην κυβέρνηση δεν είναι λίγοι εκείνοι που φοβούνται πως η ένταση στο Αιγαίο θα κλιμακωθεί περαιτέρω, αφού κατά την διάρκεια της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου είναι προφανές ότι οι υπερβολές στην γειτονική χώρα θα περισσέψουν –ειδικά όταν ακόμη και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης διαρκώς κατηγορεί τον Ταγίπ Ερντογάν ότι έχει… «χαρίσει» 18 νησιά του Αιγαίου στην Ελλάδα! Άλλος ένας παράγοντας που προκαλεί ανησυχία είναι ότι ο Ταγίπ Ερντογάν κατεβαίνει στις εκλογές ως επικεφαλής της «Λαϊκής Συμμαχίας», δηλαδή της συμμαχίας του κόμματός του με τους Εθνικιστές του Μπαχτσελί –κάτι που σημαίνει ότι, πέραν των Νέο-Οθωμανικών του ονειρώξεων, θα πρέπει να «καλύπτει» και τους ακραίους ψηφοφόρους του συμμαχικού του κόμματος άρα, ούτε ο ίδιος θα φείδεται προκλητικών αναφορών που θα θέτουν σε συνεχή δοκιμασία τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Με δεδομένο ότι ο Ταγίπ Ερντογάν δεν αποφάσισε ξαφνικά την Τετάρτη την διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, το γεγονός ότι το ίδιο πρωί η Τουρκία αναβάθμισε την προκλητικότητά της στο Αιγαίο περιγράφοντας τα Ίμια, τα ύδατα γύρω απ’ αυτά, αλλά και τον εναέριο χώρο τους ως «υπό τουρκική κυριαρχία» δείχνει ότι οι προκλήσεις εκ μέρους της γείτονος θα βρίσκονται στην καθημερινή προεκλογική ατζέντα τόσο του Ταγίπ Ερντογάν, όσο και όλων των πολιτικών στην Τουρκία.
Η επιβουλή εναντίον της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας εκ μέρους της Τουρκίας εντείνεται σε καθημερινή βάση. Ο εξ Ανατολών επικίνδυνος , επεκτατικός και αναθεωρητικός γείτονας , επαναφέρει απροκάλυπτα- είτε μέσω της συζήτησης για την Αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, είτε με την ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ Ελληνικού Χώρου όπως πράττει στο Αιγαίο- εδαφικές Διεκδικήσεις σε βάρος της Χώρας μας.
Χρειαζόμαστε αναπροσανατολισμό της εξωτερικής μας πολιτικής, διερεύνηση νέων Συμμαχιών.
Χρειαζόμαστε κινήσεις που να ενισχύουν το φρόνημα του Λαού μας. Προετοιμασία της ΠΑΛΛΑΪΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ.

Θεωρώ αναγκαία την πραγμάτωση, στην λαϊκή βάση κυρίως, της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ.
Γρηγορείτε!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
e-mail: g.papagian3@yahoo.gr